Marianna o książkach i nie tylko

Do zakochania jeden uśmiech Tamtego dnia Laura spieszyła się na spotkanie. Wybiegła z domu spóźniona pół godziny. Kiedy weszła do sali konferencyjnej zebranie zbliżało się ku końcowi. Zarumieniona od biegu, zdyszana, z rozwianymi włosami i błyszczącymi oczami usiadła na najbliższym krześle i dopiero po chwili zdała sobie sprawę z tego, że na miejscu prezesa nie siedzi Antoni, lecz jakiś młody i bardzo przystojny mężczyzna. — Proszę jak najszybciej przedstawić mi projekt budynku — powiedział do siedzących po jego prawej stronie architektów. — Najpóźniej w piątek chcę mieć kosztorys i wstępne plany zagospodarowania terenu. Dziękuję za spotkanie i owocnej pracy panowie — dodał wstając i żegnając współpracowników. Laura liczyła, że uda jej się wyjść niepostrzeżenie i już podnosiła się z miejsca, gdy u...

Niektórzy lubią poezję Niektórzy – czyli nie wszyscy. Nawet nie większość wszystkich, ale mniejszość. Nie licząc szkół, gdzie się musi, i samych poetów, będzie tych osób chyba dwie na tysiąc. Lubią – ale lubi się także rosół z makaronem, lubi się komplementy i kolor niebieski, lubi się stary szalik, lubi się stawiać na swoim, lubi się głaskać psa. Poezję – tylko co to takiego poezja. Niejedna chwiejna odpowiedź na to pytanie już padła. A ja nie wiem i nie wiem i trzymam się tego jak zbawiennej poręczy. Wisława Szymborska "Wiersze wybrane"

You keep telling me that I am free to go But I am addicted to you It's a night It's a night It's a night When I am not here, you're alone And you walk by your Earth Don't you lie Don't you lie Don't you lie And I think you should know That I won't let it go It was like a million times I am singing a lullaby And I think you should know That I won't let it go I thought that I wasn't enough But I don't wanna say goodbye And I think you should know It was hard to say Everywhere we was burn together Doesn't matter for you It's a life It's a life Your life Every time you wanna walk, to do I! I don't blame you I don't blame you And I think you should know That I won't let it go It was like a million times I am singing a lullaby And I think you should know That I won't let it go I thought that I wasn't enough But I don't wanna say goodbye And I think you should know And I think you should know Hard For M...

3 marca to dzień, w którym pamiętamy nie tylko o czytaniu i naszych ulubionych książkach, lecz przede wszystkim o ich twórcach. Od 1984 roku na całym świecie celebruje się Międzynarodowy Dzień Pisarzy i Pisarek.  W literackim kalendarzu data 3 marca 1984 roku to ważny dzień. Właśnie wtedy PEN Club – Międzynarodowe Stowarzyszenie Pisarzy założone w 1921 roku w Londynie – ustanowił  święto, które na pierwszym miejscu stawia twórcę dzieła . Choć wśród czytelników powszechniejsza wydaje się wiedza na temat Światowego Dnia Książki (przypadającego 23 kwietnia), to warto pamiętać, że za książką stoi osoba, która ją napisała. Celem święta jest promowanie literatury oraz obrona wolności słowa i rozwój społeczności pisarzy na całym świecie. Międzynarodowy Dzień Pisarzy i Pisarek to świetna okazja, by pomyśleć o pracy, jaką twórcy wkładają w stworzenie dzieła literackiego. Jest to dość samotniczy proces – wiele miesięcy spędzonych przy biurku, nierzadko poprze...

* * *

Piesek to nie zabawka Pewnego wiosennego dnia, kiedy Ala i Ola bawiły się na trawniku przed domem, na ich podwórko wbiegł mały, kudłaty piesek. Szczekając głośno zwrócił uwagę dziewczynek. — Hej piesku. Skąd się tu wziąłeś? — Ola podbiegła do niego i próbowała złapać. Dziewczynka miała długie jasne włosy, ubrana była w sukienkę w groszki. Miała niebieskie oczy i lekko zadarty nosek. Bardzo lubiła zwierzęta, zwłaszcza pieski i kotki. — Hau, hau! Piesek uciekał przed nią, chowając się a to pod krzakiem, a to za wiaderkiem z piaskiem, a to pod ławką. Ala widząc zmagania siostry tylko się z niej śmiała, nie dołączyła do zabawy. Ona też miała jasne włosy i niebieskie oczy, ubrana była w zielone ogrodniczki i białą koszulkę. Bawiła się w piaskownicy, przesypując łopatką piasek do wiaderka. W...

„Anomalia pogodowa”. Pewnego styczniowego poranka podczas śniadania, gdy za oknem świeciło słońce, a na trawniku przed domem zieleniła się trawa i wróble ćwierkały jak oszalałe, niczym na wiosnę, mała dziewczynka i jej mama jadły śniadanie. Śniegu nie widziano tutaj od zeszłego roku. Od kiedy zima zagościła w kalendarzu pogoda przypominała jesienną – padał deszcz, było wietrznie, szaro, brzydko. Od kilku dni jednak zrobiło się cieplej, zaczęło świecić słońce, zazieleniło się w sadzie i ogrodzie, na drzewach zaczęły pojawiać się pierwsze pąki. A przecież kalendarz nie kłamał – była połowa stycznia. Pogoda zdecydowania płatała figla, nic sobie z tego nie robiąc.             - Mamo? – zagadnęła mała. Dziewczynka miała na sobie żółtą sukienkę i czerwone wstążki we włosach. Śliczną twarzyczkę w kształcie serca okalały blond loki. Wyglądała jak mała porcelanowa laleczka.          ...